Salon Wystawowy

Salon Wystawowy znajduje się w dawnym kościele parafialnym w centrum Olsztynka. Jest jednym z najstarszych budynków w mieście. Zbudowany został w II poł. XIV wieku w stylu gotyckim, z wysoką wieżą dominującą nad miastem. Po pożarze w 1685 r., mimo odbudowy, nie odzyskał pierwotnego wyglądu. Po raz drugi budynek uległ zniszczeniu w czasie pożaru miasta w 1804 r., a odbudowa trwała do 1880 r. W 1914 r., podczas walk z wojskami rosyjskimi, zniszczone zostało sklepienie świątyni. W 1933 r. kościół poddano gruntownemu remontowi, połączonemu z przebudową oraz zmianą wystroju wnętrza. Pod koniec II wojny światowej budynek uległ prawie całkowitemu zniszczeniu. Odbudowany został dopiero w latach 1974-1977 i adaptowany na cele muzealne. W struktury organizacyjne Muzeum Budownictwa Ludowego włączony został w 1985 r. Od tego czasu organizowane są w nim wystawy o różnorodnej tematyce.

 

 

Dom Mrongowiusza

Budynek zlokalizowany w dawnej baszcie na linii średniowiecznych murów obronnych Olsztynka, tuż za Salonem Wystawowym w Olsztynku. Baszty budowane były w celu wzmocnienia murów otaczających miasto. W XVI w. niektóre z nich zmieniono w domy mieszkalne poprzez dostawienie ścian od strony miasta i przykrycie dachem. Dom w baszcie usytuowanej w sąsiedztwie kościoła, powstał w II poł. XVI w. Budynek należał do parafii ewangelickiej. Na parterze domu mieściła się szkoła ewangelicka na pietrze mieszkanie nauczyciela, zwanego rektorem. W latach 1761-1767 zamieszkiwała w nim rodzina rektora Bartłomieja Mrongowiusza, tutaj też 19 lipca 1764 roku przyszedł na świat syn Bartłomieja Krzysztof Celestyn Mrongowiusz, później pastor, obrońca języka polskiego i polskiej tradycji kulturowej na Mazurach.
W 1894 roku władze miejskie wydzierżawiły budynek od parafii ewangelickiej. Powstał w nim szpital i przytułek dla starców. Po drugiej wojnie światowej do końca lat siedemdziesiątych XX w. budynek zamieszkiwany był przez lokatorów, następnie po generalnym remoncie przeznaczony został na cele muzealne.